Öğrencilerimle buluştum

Ertesi gün öğretmen evine döndüm. Odama henüz girmiştim ki kapım çalındı. Bir hizmetli “Hocam, aşağıda talebeleriniz sizi görmek istiyor” dedi. Hemen aşağıya indim. Salonda saçları, bıyıkları ağarmış; hafifçe göbeklenmiş dört - beş beyefendi beni ayakta karşıladı. O anki heyecanımı anlatamam. Bunlar benim kırk yıldır görmediğim öğrencilerimdi.

Öğrencilerimle buluştum

Ertesi gün öğretmen evine döndüm. Odama henüz girmiştim ki kapım çalındı. Bir hizmetli “Hocam, aşağıda talebeleriniz sizi görmek istiyor” dedi. Hemen aşağıya indim. Salonda saçları, bıyıkları ağarmış; hafifçe göbeklenmiş dört - beş beyefendi beni ayakta karşıladı. O anki heyecanımı anlatamam. Bunlar benim kırk yıldır görmediğim öğrencilerimdi. İsimlerini hatırlayamadım ama gözlerinden tanıdım hepsini. Yüzlerindeki ifade hiç değişmemişti. Elimi öptüler, kucaklaştık. Gözlerinde yaşlar vardı. Ben de kendimi tutamadım.

Bu öğrencilerim öğretmen olmuş. Şimdi emekliymişler. Dolayısiyle her zaman öğretmen evinde buluşuyorlarmış. Ben biraz önce odama çıkmak üzere salondan geçerken içlerinden biri beni görmüş. “Çocuklar, bu geçen Gönen hanıma benziyor. Sakın o olmasın” demiş. Arkadaşları “Amma yaptın ha ! Gönen hanımın burada ne işi var” demişler. Müdürün odasındaki bilgisayarda adımı görünce hem çok şaşırmış hem de çok sevinmişler.
Oturduk; çaylar, kahveler içerken birbirimize hayat hikayelerimizi özetledik. Onlara öğrettiğim Fransızca şarkıları söyledik. Hâlâ on iki - on beş yaşlarındaki öğrencilerimdi onlar. Öyle mutluydum ki ! Bunca zaman hiç geçmemiş gibiydi.

Ertesi günden itibaren, geldiğimi duyan öğrencilerimle kâh öğretmen evinde, kâh Nizip’in güzel bir parkı var, orada buluştuk. Çok güzel, duygulu anlar yaşadık. Nizip’te kaldığım sekiz gün boyunca görüşebildiğim kız - erkek öğrencilerimin sayısı on beş - yirmi civarındaydı. Ben bu kadarını bulacağımı ummuyordum.

Ankara’ya, İstanbul’a ve başka şehirlere yerleşmiş olan öğrencilerimden, Nizip’te olduğumu öğrenenler beni oralardan aradılar. Çok sevindim. Ankara’da öğretim üyesi olan bir öğrencim telefon etti. “Hocam, biz buradaki öğrencileriniz sizi Ankara’ya da bekliyoruz. Üniversitenin misafirhanesinde yeriniz hazır” dedi. Ama ben gezimi fazla uzatıp yorulmak niyetinde değildim. Onların sadece haberlerini almakla yetinecektim. Beni evine davet eden hanıma, kahve içmeye gittim. Eşi, onun da tahmin ettiği gibi öğrencimmiş. Görür görmez tanıdım. Yıllar geçse de yüzümüzde değişmeyen bir şeyler kalıyor, özellikle gözler. Bu güzel insanlar beni yemeğe de alıkoydular. Uzun uzun sohbet ettik. Resimler çektik. Döndüğümden beri zaman zaman haberleşiyoruz.

Yorum ya da sorularınız için: bilgi@bilgipesinde.com

E-Ticaret Sitelerimiz

Güncel Haber Sitelerimiz

Bilgi ve Kültür Sitelerimiz